Σκαθάρι ρινόκερος.

Το ημερολόγιο των εντόμων.

14-05-2008

Σήμερα το πρωί που πήγαινα σχολείο κατά τύχη συνάντησα στο δρόμο μου ένα έντομο. Ένα σκαθάρι ρινόκερο! Αυτά τα πλάσματα, χαρακτηρίζονται από κάποιους ως σιχαμερά ή ως εισβολείς. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό αντίθετα τα θεωρώ πολύ συμπαθέστατα ζώα και λέω ότι εμείς είμαστε οι εισβολείς. Πέρα απ’ αυτά μερικές πληροφορίες σχετικά με τα σκαθάρια ρινόκεροι.

Το σκαθάρι μας με το μονό κέρατο ζει στην Ευρώπη και στην Βόρεια Αφρική. Τα μεγάλα αρσενικά αυτού του είδους δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 4 εκατοστά και μπορεί να σηκώσει 70 φορές το βάρος του.

Το κέρατο που έχουν στο κεφάλι τους δεν φτάνει στις διαστάσεις που έχει το κέρατο σε άλλα συγγενικά είδη. Αυτό το είδος συναντάται σχετικά συχνά σε δάση με βελανιδιές και οξιές και αναπτύσσει δραστηριότητα όταν βραδιάζει.

Εγώ πάντως το βρήκα μέρα, μπορεί να ξέμεινε που ξέρετε. Ακόμη μην φανταστείτε ότι ο δρόμος για το σχολείο περνά από καμιά εξοχή, μέσα στο χωριό το βρήκα και το φύλαγε ένας σκύλος, ο επονομαζόμενος Γκουσγκούνης.

Τέλος πρέπει να επισημάνουμε ότι άλλο ένα τέτοιο σκαθάρι ρινόκερος είχε βρεθεί πριν από 10 χρόνια σκοτωμένο από ένα μαθητή… .

Το άρθρο αυτό το έγραψε ο Νίκος «ο μεγάλος» με την βοήθεια της Δέσποινας.

ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ

Πατώντας το πόδι μας στο λιμάνι του Αη- Στράτη, μένουμε έκπληκτοι από την μορφολογία και την ποιότητα των σπιτιών. Στην αρχή υπάρχουν σπίτια πολύ παλιά, φαγωμένα από τον χρόνο, που κάθονται και θυμίζουν σε όλους τους κατοίκους το παρελθόν του Αη- Στράτη. Μια μεγάλη σκάλα οδηγεί στο παλιό χωριό, που σήμερα αποτελείται από σαρακοφαγωμένα ξύλα. Κάτω από τα σπίτια αυτά χάσκει η αγριεμένη θάλασσα. Τα περισσότερα όμως σπίτια δεν υπακούν στην παράδοση και μετατρέπονται σε διώροφες και τριώροφες τεχνολογικές κατοικίες.

Μπαίνοντας στον κεντρικό δρόμο του Αη- Στράτη, νιώθεις γαλήνη και αρμονία να σου πλημμυρίζει την καρδιά. Οι καλοσυνάτοι άνθρωποι κάθονται στα γραφεία και συζητούν. Το θαλασσοδαρμένο και ρυτιδιασμένο πρόσωπό τους σου προσφέρει μια συμπάθεια. Το ζαχαροπλαστείο σου δίνει ευωδιαστές Αγιοστρατίτικες μυρωδιές. Αριστερά μια μακρόστενη λωρίδα από πολυτελή γραφεία της κοινότητας που στέκονται επιβλητικά. Και τέλος η εκκλησία της Γέννησης του Χριστού που καλεί τους πιστούς στην εκκλησία. Ο Άγιος Ευστράτιος είναι θαυμάσιο μέρος, παρόλο που αποκαλείται νησί των εξορίστών.

ΝΑΝΣΥ

Μουντή ημέρα ε;;;

Πολύχρωμες ανοιξιάτικες ζωές...

Είναι άνοιξη. Τα λουλούδια ανθίζουν και ο κόσμος για ένα παράξενο λόγο είναι χαρούμενος.
Η πιο ωραία στιγμή της ανοιξιάτικης μέρας είναι λίγο πρίν δύσει ο ήλιος. Τότε τα λουλούδια είναι φωτισμένα με ένα όμορφο φώς που τους δίνει μια εξωπραγματική αίσθηση. Η πιο τέλεια, όμως, ώρα είναι όταν ο ήλιος έχει δύσει και το άρωμα που αναδύεται από τα λουλούδια είναι μπερδεμένο. Πιστεύω ότι τότε η φύση έχει την περισσότερη ομορφιά που μπορεί να δώσει.

Νίκος Γ. << ο μεγάλος>>.
Φώτο Ν. Γ.

Το ψάρεμα του αστακού

Το ψάρεμα του αστακού δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται στο βίντεο. Πρέπει να ρίξει ο ψαράς τα δίχτυα σε βάθος από 50 μέχρι 900 μέτρα ή σε περίπου 20 ως 80 οργιές, και να περιμένει δύο μέρες. Μετά τα σηκώνει και μερικές φορές δεν έχουν τίποτα. Άλλες έχουν μόνο δύο τρία κιλά αστακοί και κάτι ψιλά, όπως λένε εδώ. Θα αναρωτιέστε τι είναι τα ψιλά. Τα ψιλά είναι ή μικρά ψάρια που κατά λάθος πιάστηκαν στα δίχτυα ή μικροί αστακοί που τους ξανάπετάμε στη θάλασσα.
Νίκος Γ.

Ο πηλός ζωντανεύει...

Το όνομα μου είναι Αγαπητός Ζέρβας και το χόμπι μου είναι να φτιάχνω διάφορα πράγματα με τον πηλό. Όλα ξεκίνησαν από όταν ήμουνα Τετάρτη δημοτικού (τώρα είμαι Τρίτη γυμνασίου) όταν ο δάσκαλος μου είχε φέρει ένα πακέτο πηλό και μας είχε πει να φτιάξουμε ένα ηφαίστειο. Εγώ όμως από την πρώτη στιγμή που άκουσα ότι αυτό το πράγμα στεγνώνει και έχει το σχήμα που του δίνεις μου άρεσε και δεν έμεινα με τα χέρια σταυρωμένα. Πήγα αμέσως να αγοράσω πηλό για να τον πλάθω με τη φαντασία μου. Όμως ο αδερφός μου με κοροϊδεύει μέχρι και σήμερα. Μου λέει να πάω να παίξω με τη Μπάρμπι καλύτερα. Εγώ όμως προσπαθώ να μην τον ακούω και συνεχίζω. Πιστεύω ότι κάθε φορά που φτιάχνω πράγματα γίνομαι λίγο καλύτερος από την τελευταία φορά. Το σχολείο μου όμως, δεν έχει μάθημα καλλιτεχνικών, δηλαδή δεν μπορώ να φτιάχνω πράγματα με τον πηλό στο σχολείο και έτσι να μάθω καλύτερα. Μου αρέσει πιο πολύ να φτιάχνω ζώα και όχι άψυχα πράγματα. Τα ζώα μου κάνουν πιο πολύ εντύπωση και επίσης είμαι και ζωόφιλος. Επίσης ο προπάππους μου ήταν γλύπτης και στο σπίτι έχουμε μερικά αγαλματίδια δικά του. Έμαθε μόνος του γλυπτική και το όνομά του ήταν Οδυσσέας Σπυριδωνίδης.

Βόλτα με το καϊκι στον Άη Στράτη

Κάθε χρόνο από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο, οι ψαράδες ρίχνουν στη θάλασσα τα καΐκια τους και σιγά σιγά αρχίζουν τη προετοιμασία για το ψάρεμα του καλοκαιριού ( Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος ). Στην ουσία, τις πρώτες μέρες επιβλέπουν την μηχανή και το σκάφος. Μετά από τη πρώτη εβδομάδα, οι ψαράδες μπαλώνουν τα δίχτυα τους και τα ρίχνουν στην θάλασσα πειραματικά. Τα δίχτυα που ρίχνουν είναι για ψάρια, άλλωστε μετά από ένα χρόνο χωρίς ψάρι το χρειάζεται ο οργανισμός μας. Αυτά τα δίχτυα λοιπόν βγάζουν μπαρμπούνια, σαργούς, μελανούρια, πέρκες, χταπόδια, σουπιές και άλλα πολλά. Αυτά γίνονται στην αρχή της άνοιξης πριν έρθει το καλοκαίρι. Τον Ιούνιο, οι ψαράδες ρίχνουν στη θάλασσα τα αστακόδιχτα που όπως λέει και το όνομά τους είναι δίχτυα για αστακούς και όχι μόνο. Αυτά τα δίχτυα μπορούν να πιάσουν ροφούς, συναγρίδες, παλαμίδες, σκορπιομάνες, και άλλα.

βίντεο, κείμενο Νίκος Γ.

Καρναβάλια!!!!

Στον Άη Στρατή, μικροί και μεγάλοι ντυνόμαστε κάθε χρόνο καρναβάλια το Σαββατοκύριακο των Αποκριών και τα βράδια πηγαίνουμε από σπίτι σε σπίτι . Έχουμε τα πρόσωπα μας καλυμμένα και όλοι προσπαθούν να μαντέψουν ποιοι βρίσκονται κάτω από τις μάσκες. Στις επισκέψεις μας αυτές σκοπός είναι να διασκεδάσουμε και να μη μας ανακαλύψουν. Φέτος κάναμε όμως την εξαίρεση και όχι μόνο βγήκαμε στα καρναβάλια, αλλά μας ήρθε η ιδεά, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο, να ετοιμάσουμε ένα αποκριάτικο άρμα για να βγούμε στους δρόμους χορεύοντας με μουσική και καλώντας τον κόσμο να διασκεδάσει μαζί μας. Μετά από τη βόλτα στο μισό χωριό, πήγαμε στην κεντρική πλατεία και φάγαμε. Μας άρεσε πολύ ότι ο κόσμος ήταν γεμάτος χαρά και ντυμένος περίεργα. Δε μας άρεσε πολύ το ότι δεν καταφέραμε να γυρίσουμε όλο το χωριό και τελικά κάποιοι έμειναν δυσαρεστημένοι γιατί το άρμα δεν πέρασε έξω από τα σπίτια τους. Μετά από την παρέλαση και μετά το γλέντι στη πλατεία, κάναμε το χάσκο. Το χάσκο είναι ένα έθιμο του νησιού μας. Σκοπός του χάσκου είναι οι διαγωνιζόμενοι να πιάσουν ένα αυγό που κρέμεται σε ένα σκοινί από πάνω τους χωρίς να χρησιμοποιήσουν χέρια, αλλά μόνο με το στόμα. Και του χρόνου..!!!

Αγαπητός, Δέσποινα, Νίκος

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

Χειμώνας.

Το χειμώνα πλήττουν το νησί μας τρομερές κακοκαιρίες που έχουν ως αποτέλεσμα, μερικές φορές, να μην πιάνει το καράβι ακόμη και για εβδομάδες. Έτσι το νησί μας μένει απομονωμένο χωρίς συγκοινωνία. Αυτό σημαίνει πως τρώμε ότι παράγουμε εμείς.

Άνοιξη.

Την άνοιξη όλο το νησί μοσχοβολάει και σου δίνει μια αίσθηση ελπίδας. Ο καιρός είναι καλός, με λιακάδα χωρίς κρύο και χωρίς πολλή ζέστη. Είναι η τελειότερη εποχή του χρόνου.

Καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι είναι καλό, κάνεις μπάνια στην θάλασσα, βλέπεις τους φίλους σου που έχεις να τους δεις από το προηγούμενο καλοκαίρι αλλά έχει και πολλή δουλειά διότι πρέπει να βοηθάμε τους γονείς μας, μιας και δεν έχουμε σχολείο. Το καλοκαίρι ξεροψηνόμαστε στον ήλιο γιατί το απαιτεί η δουλειά μας.

Φθινόπωρο.

Το φθινόπωρο έχεις μια αίσθηση λύπης γιατί φεύγουν οι καλοκαιρινοί σου φίλοι, γιατί βλέπεις τα δέντρα που μαραίνονται, γιατί ανοίγει το σχολείο μετά από τρεις μήνες `` ξεκούρασης `` και γιατί μπαίνεις πάλι σε μια ρουτίνα.

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΡΓΗΣΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

Πριν από δέκα χρόνια όλοι οι επαγγελματίες ψαράδες τραβούσαν τα καΐκια τους κάπως έτσι. Φώναζαν όσο πιο πολλούς ανθρώπους μπορούσαν και με την βοήθεια τους έδεναν το καΐκι και το τραβούσαν έξω από τη θάλασσα. Ακόμη και σήμερα στην πλειοψηφία τους οι ψαράδες έτσι τραβούν τα καΐκια τους, αλλά υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που έχουν μια καλύτερη λύση όχι και τόσο κουραστική. Αυτοί οι ψαράδες έφτιαξαν τρέϊλερ και με την βοήθεια μιας μπουλντόζας βγάζουν το καΐκι στην στεριά χωρίς πολύ κόπο. Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε ότι η τεχνολογία και η εξέλιξη είναι παντού!!!

Η κατσίκα και τα παιδάκια της

Η ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ

Aγαπητοί αναγνώστες,
κάποιοι από εσάς μας ρωτήσατε γιατί βγάλαμε την φωτογραφία στην οποία ήμασταν με τα πανό και ζητουσαμε γρήγορο internet από την προμετωπίδα. Η απάντηση είναι ότι το αίτημα μας ικανοποιήθηκε και o ΟΤΕ σε λίγες μέρες θα μας βάλει internet.

40 χρόνια από το σεισμό του Άη Στράτη

Σήμερα, 20 Φεβρουαρίου 2008, κλείνουμε 40 χρόνια από τον καταστροφικό σεισμό που γκρέμισε όλο τον οικισμό του Άη Στράτη. Με την αφορμή αυτή καλέσαμε σήμερα στο σχολείο μας δύο γιαγιάδες που έζησαν τις στιγμές του σεισμού και είδαμε μαζί τους ένα μικρό ντοκιμαντέρ που φτιάξαμε και αφηγηθήκαμε τα γεγονότα εκείνης της καταστροφικής νύχτας. Αυτά τα γεγονότα θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας και για το λόγο αυτό δημοσιεύουμε ένα κειμενό που έγραψε μία συμμαθήτρια μας και το βίντεο που έφτιαξαν κάποιοι καθηγητές μαζί με παιδιά από το σχολείο μας.

Ήταν 20 Φεβρουαρίου 2 ή 3 η ώρα τη νύχτα, σύμφωνα με τη μαρτυρία της θείας μου, Αθηνάς Προβατά η οποία ήταν παρούσα στον σεισμό. Της τηλεφώνησα στην Αθήνα όπου ζει για να μου περιγράψει εκείνες τις τραγικές στιγμές και να τις ζήσω και εγώ λιγάκι μέσα από την αφήγησή της.

«Ξαφνικά στον ύπνο μας, αρχίσαμε να ακούμε τζάμια να σπάνε, σπίτια να κατεδαφίζονται, άλλους ανθρώπους να φωνάζουν. Επικρατούσε ένας πανικός. Ουρλιάζαμε, τρέχαμε, μόνο προσπαθούσαμε να σώσουμε τα παιδιά μας, πάσχιζαμε να καταφέρουμε να βγούμε από τα σπίτια μας. Όσοι καταφέραμε να σωθούμε, διότι υπήρξαν και 22 θύματα, μεταφερθήκαμε σε ένα καϊκι προκειμένου να είμαστε προφυλαγμένοι μέσα στη θάλασσα. Αυτό όμως ήταν ένα μεγάλο λάθος. Πάνω στον πανικό μας, δεν υπολογίσαμε ότι μπορεί να ερχόταν κάποιο παλιρροιακό κύμα και να χανόμαστε όλοι. Πάνω στην απελπισία μας κάναμε αυτό το σοβαρό λάθος που ευτυχώς δεν στοίχισε τις ζωές ανθρώπων. Το βράδυ το περάσαμε εκεί. Την επόμενη ημέρα, μας πήραν από το καϊκι και μας μετέφεραν στο «παλιό σχολείο». Στέλνοντας τηλεγραφήματα για ό,τι συνέβη, οι Αρχές του χωριού κατάφεραν να μας εξασφαλίσουν σκηνές για να μείνουμε με τις οικογένειες μας, ρούχα, χαλιά για να ζεσταινόμαστε και ξηρά τροφή. Στις σκηνές μείναμε 1 χρόνο περίπου. Εκεί τρώγαμε, εκεί κοιμόμαστε, εκεί πλέναμε τα ρούχα μας με νερό το οποίο κουβαλούσαμε με κουβάδες από πηγή την οποία είχε φτιάξει ο στρατός.»

Όλα αυτά διαδραματίστηκαν ενώ στην Ελλάδα είχαμε τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Χειμώνα, καλοκαίρι, αυτοί οι άνθρωποι υπέφεραν. Το καλοκαίρι από τη ζέστη γιατί οι σκηνές την τραβούσαν ουσιαστικά, και το χειμώνα από το κρύο μιας και με τα μαγκάλια μόνο δεν μπορούσαν να ζεσταθούν. Μαζί με τα σπίτια τους έχασαν και και τις ζωές τους. Βλέποντας το χωριό κατεστραμμένο, αγανάκτηση και απελπισία κυρίευε τις ψυχές τους. Φόβος και τρόμος για την τύχη τη δική τους και των οικογενειών τους.

Αφού πέρασε αυτός ο ένας χρόνος και αφού ολοκληρώθηκε ο νέος οικισμός, αποφασίστηκε να μοιράσουν τα σπίτια με κλήρο γιατί δεν μπορούσαν να αποφασίσουν ποιος θα έπαιρνε ποιο. Η χούντα ουσιαστικά τους βοήθησε, αλλά πολλοί έχουν ακόμα μία πικρία μέσα τους γιατί ορισμένα σπίτια δεν είχαν καταστραφεί και θεωρούν πως αν δεν είχε εμπλακεί η χούντα τότε, μόνοι τους οι κάτοικοι θα κατάφερναν σιγά σιγά να ξαναφτιάξουν το χωριό και μάλιστα όπως ήταν τότε.

Το χωριό ήταν πιο όμορφο πριν, πιο γραφικό. Υπήρχαν στενά δρομάκια, καλντερίμια, δυόροφα και τριόροφα σπίτια. Μετά το σεισμό όλα αυτά χάθηκαν. Μπορεί να φτιάχτηκε ο νέος οικισμός, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον προηγούμενο. Πολλοί θεωρούν μάλιστα πως ήταν να σα να τους έκλεισαν σε μπουντρούμια μιας και όλα τα σπίτια ήταν μονοόροφα και άσχημα. Αν και τώρα πια έχουν προσαρμοστεί, ακόμα αναπολούν τη ζωή πριν το 1968.

Ο σεισμός κατέστρεψε σπίτια, διέλυσε γειτονιές ακόμα και οικογένειες λόγω της αναγκαίας μετανάστευσης για εύρεση εργασίας. Μαζί με τον οικισμό δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα και η κοινότητα των ανθρώπων.

Η ημερομηνία του σεισμού έχει χαραχθεί στις ψυχές των ανθρώπων και δύσκολα μπορεί να την ξεχάσει έστω και μετά από 40 χρόνια. Ακούγοντας τους μεγαλύτερους να εξιστορούν τα γεγονότα αυτά εκτός από την συγκίνηση που νιώθω, έχω και την περιέργεια για το πώς ήταν τότε το χωριό μας. Πριν από αυτό το φονιά σεισμό.

Σίγουρα, οι περισσότεροι από εμάς θα προτιμούσαμε ο Άη Στράτης να έχει διατηρήσει την όψη του. Το χωριό μπορεί να χάθηκε, αλλά οι αναμνήσεις των μεγαλυτέρων και οι περιγραφές τους είναι ένα καλό κίνητρο για να σκεφτούμε πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε πάλι τον Άη Στράτη που θα μας άρεσε.

Ελένη Κακαλή

Ένα σχόλιο για το φαινόμενο του θερμοκήπιου

Πριν μερικούς μήνες που πήγα στο Λαύριο είδα όλο αυτό το καυσαέριο που βγαίνει από τις καμινάδες του εργοστασίου και τα μαύρα σύννεφα που σχηματίζονται και καλύπτουν τον ήλιο και δεν αφήνουν τις ακτίνες του να περάσουν. Όμως εδώ στον Άη Στράτη, το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που έχουμε δεν ρυπαίνει το περιβάλλον τόσο πολύ όσο και της Αθήνας γιατί στο χωριό μας δεν είναι μεγάλη η κατανάλωση ρεύματος. Παλιά, δηλαδή πριν τρια χρόνια, στον Άη Στράτη είχαμε μια ανεμογεννήτρια. Όταν ήμουν μικρός νόμιζα ότι ήταν ένα αεροπλάνο όπου για να πετάξεις έπρεπε να ανεβεί από τον στύλο και να απογειωθεί. Τώρα πια ξέρω πως οι ανεμογεννήτριες είναι ένας παραγωγός ρεύματος που μπορεί στο μέλλον να μας βοηθήσει στην αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Σε λίγες ημέρες θα τεθεί σε λειτουργία μια νέα ανεμογεννήτρια στο νησί μας ώστε να μας εξασφαλίσει ένα μεγάλο ποσοστό καθαρής ενέργειας. Επίσης πιστεύω πως αυτό ίσως μας βοηθήσει στις διακοπές ρεύματος που αντιμετωπίζουμε το καλοκαίρι. Παίζεις, παίζεις, παίζεις παιχνίδι στον υπολογιστή και είσαι στην τελευταία πίστα και τότε έρχεται μια διακοπή ρεύματος και να ΄σαι πάλι στην πρώτη πίστα.

Αγαπητός Ζέρβας

Πορτρέτα..............................

Η ομάδα ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ αποφάσισε πριν μια εβδομάδα να κάνει το πρώτο μάθημα φωτογραφίας πορτρέτου. Έτσι, βγήκαμε στον δρόμο και μαζέψαμε κόσμο ώστε να τον βγάλουμε φωτογραφία και πιο συγκεκριμένα πορτρέτα. Αυτά λοιπόν καταφέραμε.

Νίκος «μεγάλος & μικρός»

Δέσποινα

χειμώνα κάνει αλλά το λιμάνι δεν κάνει ...

Το βίντεο αυτό έφτιαξε ο χημικός μας Χρήστος Στεφάνου.

Τον γύρισε δυτικό και το λιμάνι δε βαστεί...

Οι πανοραμικές του Νίκου........ !

Κάποιοι από εσάς μας ζητήσατε φωτογραφίες ή βίντεο με ψάρια Αλλά επειδή εμείς δεν έχουμε σας παρουσιάζουμε τις πανοραμικές φωτογραφίες του Νίκου.

Στην 1η πανοραμική φωτογραφία φαίνεται ότι γίνονται ανασκαφές. Με αυτές τις ανασκαφές, οι άνθρωποι που είχαν πριν τον σεισμό του 1968 τα σπίτια τους εκεί, άρχισαν τώρα και τα αναζητούν ώστε να μπορέσει να ξαναστηθεί ο παλιός οικισμός.

Πορτραίτα λεμονιών (όχι γενετικά τροποποιημένα)

Η γιορτή του Αγίου Νικολάου στον Αη Στράτη!!!!.....

Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο προστάτης των ναυτικών και γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου.

Στο νησί μας λοιπόν, έχουμε πολλούς ναυτικούς και ψαράδες, και γι’ αυτό το λόγο γιορτάζουμε τον προστάτη μας κατάλληλα. Δηλαδή πηγαίνουμε στην εκκλησία, όλα τα παιδιά. και όλο το χωριό.

Και το καλύτερο είναι ότι δεν έχουμε σχολείο. Αυτό συμβαίνει επειδή παλιά, περίπου 10 χρόνια πριν, τα παιδιά του νησιού είπαν στους καθηγητές τους ότι δεν πρέπει να κάνουν σχολείο γιατί ο Άγιος Νικόλαος είναι ο πολιούχος του νησιού. Από τότε λοιπόν έχει μείνει και περνά από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους.

Νίκος «ο μεγάλος»