Τα ζώα που μενουν στο νησί

Όλα τα ζώα που βλέπετε στις παρακάτω εικόνες είναι αυτά που ζουν πάνω στο νησί. Θέλουν καθημερινά παίζουν με τους ανθρώπους του νησιού και χαίρονται όπως και οι άνθρωποι χαίρονται να παίζουν μαζί τους. Μερικά όμως δεν ζουν σε σπίτι αλλά στην εξοχή τους αρέσει εκεί γιατί παίζουν αναμεταξύ τους και τρώνε πράσινο χορταράκι. Ενώ μερικά ζουν σε σπίτι και αυτά χαίρονται παίζουν και διασκεδάζουν. Εμένα μου αρέσουν όλα τα ζώα γιατί δεν μου έχουν κάνει τίποτα απλά όταν ήμουν μικρή είχαμε κι εμείς ζώα στο σπίτι όπως κότες και κόκορες και ένας από αυτούς με είχε δαγκώσει στο δάχτυλο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία τι μου συνέβη πριν δέκα χρόνια και τι μου συνέβη τώρα κι εγώ παίζω με τα ζώα είναι πολύ φιλικά με τον άνθρωπο γενικά. Ένας καθηγητής που λέγετε Χρήστος Στεφάνου είχε και εκείνος γάτες και τις ταΐζε καθημερινά κι εκείνος όμως έπαιζε γινόταν πιο μικρός από ένα 9χρονo αλλά δεν έχει σημασία την ηλικία ακόμα και οι παππούδες παίζουν κι έχουν ζώα στο σπίτι τους.

Ο σινεμπουμπνας ξανά λειτουργεί!!!

Μετά από ένα καλοκαίρι που περάσαμε χωρίς προβολές ήρθε η ώρα να ξανά αρχίσουμε. Σήμερα 16-10-08 γίνετε ξανά η πρώτη προβολή και είμαστε όλοι πολλή χαρούμενοι. Μαζεύτηκαν τα παιδιά από το δημοτικό, το γυμνάσιο και φυσικά το λύκειο για να δούμε όλοι μαζί την πρώτη ταινία της χρονιάς.

Γκουσγκούνις: Ένας σκυλοναυτικός σε σύνταξη!!!

Ο Γουσγκούνις είναι ένα σκυλάκι που μένει τώρα στο νησί μας αλλά η ιστορία του είναι μεγάλη.
Η ιστορία αυτού του σκυλιού είναι η εξής:
Ο Γουσκούνις είχε αφεντικό ένα καπετάνιο ενός πετρελαιοφόρου που ερχόταν παλιά εδώ και έφερνε πετρέλαιο στην ΔΕΗ. Έτσι λοιπόν μια φορά που ήρθε το πετρελαιοφόρο τον έβγαλαν στην στεριά, το καράβι άδειασε το πετρέλαιο και έφυγε. Ο σκύλος πήγε πάλι στο λιμάνι αλλά ήταν αργά, το καράβι είχε φύγει. Έτσι έμεινε εδώ αλλά από τη θλίψη του δύο μέρες δεν έτρωγε. Τελικά το συμμάζεψαν πολλές οικογένειες και το τάισαν το σκυλί βρήκε το κέφι του και το πιο αστείο είναι ότι όταν ερχόταν καράβι πήγαινε στο λιμάνι και έπιανε τον κάβο. Τώρα το σκυλί ζει εδώ αλλά έχει γεράσει πολύ.

Νίκος «ο μεγάλος».

Άη Στράτης: Θα φύγω και θα ΄ρθω. Ένα ντοκιμαντέρ για το νησί μας.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τον Άη Στράτη που παράχθηκε στα πλαίσια της περιβαλλοντικής εργασίας που υλοποιήθηκε στο Γυμνάσιο Αγίου Ευστρατίου το έτος 2007-08.

Το ντοκιμαντέρ αυτό αναφέρεται στη σύγχρονη ιστορία του Άη Στράτη και περιγράφει τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στο νησί μέσα από τα μάτια των ίδιων των κατοίκων του και κυρίως των νέων ανθρώπων που πρέπει να αποφασίσουν για το μέλλον τους αν θα παραμείνουν στο μικρό νησί.

Ευχαριστούμε τους "χαμογελάστε" που το φιλοξενούν στο ιστολόγιο τους.
Οι καθηγητές που το υλοποίησαν
Ε. Αλεξανδρή
Χ. Στεφάνου

Ένας πίνακας με μεγάλη ιστορία!!!

Το σχολείο μας με πρωτεργάτες κάποιους καθηγητές, μαθητές και μερικούς εξωσχολικούς φίλους, αποφάσισε να αναπαράγει επάνω σε ένα τοίχο του σχολείου ένα πίνακα ζωγραφικής του κυρίου Φαρσακίδη με αφορμή τον ερχομό των εξόριστων στο νησί για το προσκύνημά τους, στις 13 Ιουνίου. Πρέπει να αναφέρουμε ότι ο κύριος Φαρσακίδης ήταν εξόριστος στον Άγιο Ευστράτιο.

Νίκος «ο μεγάλος».

Σινε-Μπούμπ(ου)νας

Στα πλαίσια της διασκέδασής μας στο νησί έχουμε φτιάξει το θερινό κινηματογράφο Σινε-Μπούμπ(ου)να. Είναι ένα υπαίθριο σινεμά που το φτιάξαμε οι "χαμογελάστε!" μαζί με άλλους καθηγητές, και συχνά βλέπουμε ταινίες.

Όλη η διαδικασία είναι πολύ δύσκολη γιατί πρέπει να κάνουμε την μεταφορά των μηχανημάτων από το σχολείο στην κεντρική πλατεία, μετά ακολουθεί το στήσιμο των μηχανημάτων και τέλος βλέπουμε την ταινία… που μερικές φορές είναι τελειότερη από ποτέ γιατί βοηθούν οι καιρικές συνθήκες και φυσικά η επιλογή της ταινίας.

Μια φαεινή ιδέα των Χαμογελάστε!!!

Η ομάδα Χαμογελάστε αποφάσισε να εκτυπώσει και να βγάλει στο νησί κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες του Άη Στράτη. Ο σύλλογος απανταχού Αγιοστρατιτών μας δώρισε 300 ευρώ και με αυτά τα λεφτά στείλαμε στην Αθήνα δείγματα φωτογραφιών και μας τα τύπωσαν . Μετά, εμείς της ομάδας Χαμογελάστε, αγοράσαμε κόντρα πλακέ (πλατιά ξύλα), εμφανίσαμε, με την βοήθεια του προτζέκτορα, κάποιες από τις αγαπημένες μας φωτογραφίες πάνω στα κόντρα πλακέ και σχεδιάσαμε το περίγραμμα. Έπειτα αγοράσαμε μπογιές και αρχίσαμε να βάφουμε τα ξύλα. Μετά από πολύ ώρα ασταμάτητης δουλειάς εκπληρώσαμε την επιθυμία μας, δηλαδή ζωγραφίσαμε τρία κόντρα πλακέ στα οποία θα βάλουμε στηρίγματα, για να τοποθετηθούν οι φωτογραφίες που θα πουλιούνται σε όποιον επιθυμεί να τις αγοράσει.

Ευχαριστούμε τον σύλλογο των Απανταχού Αγιοστρατιτών για την προσφορά του.
Νίκος . Β

Διαφορετικές ζωές..........

Πριν δύο χρόνια μου έφερε η φίλη μου η Κατερίνα ένα βιβλίο που λέγεται “Μια ζωή σαν τη δική μου – Πώς ζουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο”. Το βιβλίο αυτό περιγράφει πώς ζουν διαφορετικά παιδιά από πολλές χώρες του κόσμου. Διαβάζοντας το, μου έκανε εντύπωση ότι πολλά παιδιά δουλεύουν από μικρή ηλικία. Για παράδειγμα ο Βίνσεντ από τη Ρουάντα ξέρει να χειρίζεται πολύ καλά το ξύλο και το πριόνι και μόνος του έχει φτιάξει ένα λαχανόκηπο, ενώ η Νάταλι από τη Μεγάλη Βρετανία δε χρειάζεται να δουλεύει γιατί η χώρα που ζει είναι ανεπτυγμένη.

Εδώ στον Άη Στράτη, τα παιδιά δε χρειάζεται να δουλεύουν γιατί δουλεύουν οι γονείς τους. Παρολαυτά μερικά το κάνουν για να διασκεδάσουν και να μη βαριούνται. Άλλα παιδιά βοηθάνε τον πατέρα και την μητέρα στο καϊκι που έχουν δίχτυα. Αντίθετα στην Αφρική χρειάζεται να δουλεύουν τα παιδιά για να ζήσουν.

Συγκινούμαι λοιπόν όταν σκέφτομαι εμείς έχουμε να φάμε, ενώ στην Αφρική και σε άλλες χώρες, πολλά παιδιά δεν τρώνε όσο πρέπει και γι΄αυτό κάποια πεθαίνουν από την πείνα.
Αντιγράφω μερικά κομμάτια από το βιβλίο που περιγράφουν πώς ζουν κάποια από αυτά τα παιδιά.

Ο Βίνσεντ είναι 15 χρονών και ζει στη Ρουάντα. Η μητέρα και ο πατέρας του έχουν πεθάνει, κι έτσι φροντίζει αυτός τα μικρότερα αδέρφια του. Κάνει πολλά πράγματα του νοικοκυριού τους, όπως το να καλλιεργεί και να αγοράζει την τροφή που τρώει η οικογένεια. Ξέρει να χρησιμοποιεί το ξύλο και έχει φτιάξει λαχανόκηπο και καλλιεργεί.

Η Μαχάσιν είναι 9 χρονών ζει στο Ταμπίσκο, στο Σούδαν. Οι βοσκοί-νομάδες, όπως η Μαχάσιν και η οικογένεια της, δε ζουν σε ένα μέρος, αλλά μετακινούνται στις γύρω περιοχές για να βρίσκουν φρέσκο χορτάρι για τα ζωντανά τους. Χρησιμοποιεί το γάλα από τις αγελάδες τους για να φτιάξουν βούτυρο που το πουλάνε ή το χρησιμοποιούν οι ίδιοι. Το να μετακινείσαι συνέχεια είναι αληθινή περιπέτεια, και της Μαχάσιν της αρέσει πολύ αυτός ο τρόπος ζωής. Της αρέσει πολύ να πλέκει καλάθια που τα χρησιμοποιεί οι οικογένεια της και φτιάχνει κολιέ όπου τα φοράει ή τα φυλάει και κάνει συλλογή.

Η Μαρία είναι 9 χρονών και ζει στην Καμπούλ, στο Αφγανιστάν. Για έξι χρόνια στο Αφγανιστάν απαγόρευαν στα κορίτσια να πάνε σχολείο. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Μαρία πήγαινε σχολείο θηλέων στην Καμπούλ που ίδρυσε η νέα κυβέρνηση με τη βοήθεια της UNΙCEF.

ΒΙΒΗ

Σκαθάρι ρινόκερος.

Το ημερολόγιο των εντόμων.

14-05-2008

Σήμερα το πρωί που πήγαινα σχολείο κατά τύχη συνάντησα στο δρόμο μου ένα έντομο. Ένα σκαθάρι ρινόκερο! Αυτά τα πλάσματα, χαρακτηρίζονται από κάποιους ως σιχαμερά ή ως εισβολείς. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό αντίθετα τα θεωρώ πολύ συμπαθέστατα ζώα και λέω ότι εμείς είμαστε οι εισβολείς. Πέρα απ’ αυτά μερικές πληροφορίες σχετικά με τα σκαθάρια ρινόκεροι.

Το σκαθάρι μας με το μονό κέρατο ζει στην Ευρώπη και στην Βόρεια Αφρική. Τα μεγάλα αρσενικά αυτού του είδους δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 4 εκατοστά και μπορεί να σηκώσει 70 φορές το βάρος του.

Το κέρατο που έχουν στο κεφάλι τους δεν φτάνει στις διαστάσεις που έχει το κέρατο σε άλλα συγγενικά είδη. Αυτό το είδος συναντάται σχετικά συχνά σε δάση με βελανιδιές και οξιές και αναπτύσσει δραστηριότητα όταν βραδιάζει.

Εγώ πάντως το βρήκα μέρα, μπορεί να ξέμεινε που ξέρετε. Ακόμη μην φανταστείτε ότι ο δρόμος για το σχολείο περνά από καμιά εξοχή, μέσα στο χωριό το βρήκα και το φύλαγε ένας σκύλος, ο επονομαζόμενος Γκουσγκούνης.

Τέλος πρέπει να επισημάνουμε ότι άλλο ένα τέτοιο σκαθάρι ρινόκερος είχε βρεθεί πριν από 10 χρόνια σκοτωμένο από ένα μαθητή… .

Το άρθρο αυτό το έγραψε ο Νίκος «ο μεγάλος» με την βοήθεια της Δέσποινας.

ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ

Πατώντας το πόδι μας στο λιμάνι του Αη- Στράτη, μένουμε έκπληκτοι από την μορφολογία και την ποιότητα των σπιτιών. Στην αρχή υπάρχουν σπίτια πολύ παλιά, φαγωμένα από τον χρόνο, που κάθονται και θυμίζουν σε όλους τους κατοίκους το παρελθόν του Αη- Στράτη. Μια μεγάλη σκάλα οδηγεί στο παλιό χωριό, που σήμερα αποτελείται από σαρακοφαγωμένα ξύλα. Κάτω από τα σπίτια αυτά χάσκει η αγριεμένη θάλασσα. Τα περισσότερα όμως σπίτια δεν υπακούν στην παράδοση και μετατρέπονται σε διώροφες και τριώροφες τεχνολογικές κατοικίες.

Μπαίνοντας στον κεντρικό δρόμο του Αη- Στράτη, νιώθεις γαλήνη και αρμονία να σου πλημμυρίζει την καρδιά. Οι καλοσυνάτοι άνθρωποι κάθονται στα γραφεία και συζητούν. Το θαλασσοδαρμένο και ρυτιδιασμένο πρόσωπό τους σου προσφέρει μια συμπάθεια. Το ζαχαροπλαστείο σου δίνει ευωδιαστές Αγιοστρατίτικες μυρωδιές. Αριστερά μια μακρόστενη λωρίδα από πολυτελή γραφεία της κοινότητας που στέκονται επιβλητικά. Και τέλος η εκκλησία της Γέννησης του Χριστού που καλεί τους πιστούς στην εκκλησία. Ο Άγιος Ευστράτιος είναι θαυμάσιο μέρος, παρόλο που αποκαλείται νησί των εξορίστών.

ΝΑΝΣΥ

Μουντή ημέρα ε;;;

Πολύχρωμες ανοιξιάτικες ζωές...

Είναι άνοιξη. Τα λουλούδια ανθίζουν και ο κόσμος για ένα παράξενο λόγο είναι χαρούμενος.
Η πιο ωραία στιγμή της ανοιξιάτικης μέρας είναι λίγο πρίν δύσει ο ήλιος. Τότε τα λουλούδια είναι φωτισμένα με ένα όμορφο φώς που τους δίνει μια εξωπραγματική αίσθηση. Η πιο τέλεια, όμως, ώρα είναι όταν ο ήλιος έχει δύσει και το άρωμα που αναδύεται από τα λουλούδια είναι μπερδεμένο. Πιστεύω ότι τότε η φύση έχει την περισσότερη ομορφιά που μπορεί να δώσει.

Νίκος Γ. << ο μεγάλος>>.
Φώτο Ν. Γ.

Το ψάρεμα του αστακού

Το ψάρεμα του αστακού δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται στο βίντεο. Πρέπει να ρίξει ο ψαράς τα δίχτυα σε βάθος από 50 μέχρι 900 μέτρα ή σε περίπου 20 ως 80 οργιές, και να περιμένει δύο μέρες. Μετά τα σηκώνει και μερικές φορές δεν έχουν τίποτα. Άλλες έχουν μόνο δύο τρία κιλά αστακοί και κάτι ψιλά, όπως λένε εδώ. Θα αναρωτιέστε τι είναι τα ψιλά. Τα ψιλά είναι ή μικρά ψάρια που κατά λάθος πιάστηκαν στα δίχτυα ή μικροί αστακοί που τους ξανάπετάμε στη θάλασσα.
Νίκος Γ.

Ο πηλός ζωντανεύει...

Το όνομα μου είναι Αγαπητός Ζέρβας και το χόμπι μου είναι να φτιάχνω διάφορα πράγματα με τον πηλό. Όλα ξεκίνησαν από όταν ήμουνα Τετάρτη δημοτικού (τώρα είμαι Τρίτη γυμνασίου) όταν ο δάσκαλος μου είχε φέρει ένα πακέτο πηλό και μας είχε πει να φτιάξουμε ένα ηφαίστειο. Εγώ όμως από την πρώτη στιγμή που άκουσα ότι αυτό το πράγμα στεγνώνει και έχει το σχήμα που του δίνεις μου άρεσε και δεν έμεινα με τα χέρια σταυρωμένα. Πήγα αμέσως να αγοράσω πηλό για να τον πλάθω με τη φαντασία μου. Όμως ο αδερφός μου με κοροϊδεύει μέχρι και σήμερα. Μου λέει να πάω να παίξω με τη Μπάρμπι καλύτερα. Εγώ όμως προσπαθώ να μην τον ακούω και συνεχίζω. Πιστεύω ότι κάθε φορά που φτιάχνω πράγματα γίνομαι λίγο καλύτερος από την τελευταία φορά. Το σχολείο μου όμως, δεν έχει μάθημα καλλιτεχνικών, δηλαδή δεν μπορώ να φτιάχνω πράγματα με τον πηλό στο σχολείο και έτσι να μάθω καλύτερα. Μου αρέσει πιο πολύ να φτιάχνω ζώα και όχι άψυχα πράγματα. Τα ζώα μου κάνουν πιο πολύ εντύπωση και επίσης είμαι και ζωόφιλος. Επίσης ο προπάππους μου ήταν γλύπτης και στο σπίτι έχουμε μερικά αγαλματίδια δικά του. Έμαθε μόνος του γλυπτική και το όνομά του ήταν Οδυσσέας Σπυριδωνίδης.

Βόλτα με το καϊκι στον Άη Στράτη

Κάθε χρόνο από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο, οι ψαράδες ρίχνουν στη θάλασσα τα καΐκια τους και σιγά σιγά αρχίζουν τη προετοιμασία για το ψάρεμα του καλοκαιριού ( Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος ). Στην ουσία, τις πρώτες μέρες επιβλέπουν την μηχανή και το σκάφος. Μετά από τη πρώτη εβδομάδα, οι ψαράδες μπαλώνουν τα δίχτυα τους και τα ρίχνουν στην θάλασσα πειραματικά. Τα δίχτυα που ρίχνουν είναι για ψάρια, άλλωστε μετά από ένα χρόνο χωρίς ψάρι το χρειάζεται ο οργανισμός μας. Αυτά τα δίχτυα λοιπόν βγάζουν μπαρμπούνια, σαργούς, μελανούρια, πέρκες, χταπόδια, σουπιές και άλλα πολλά. Αυτά γίνονται στην αρχή της άνοιξης πριν έρθει το καλοκαίρι. Τον Ιούνιο, οι ψαράδες ρίχνουν στη θάλασσα τα αστακόδιχτα που όπως λέει και το όνομά τους είναι δίχτυα για αστακούς και όχι μόνο. Αυτά τα δίχτυα μπορούν να πιάσουν ροφούς, συναγρίδες, παλαμίδες, σκορπιομάνες, και άλλα.

βίντεο, κείμενο Νίκος Γ.

Καρναβάλια!!!!

Στον Άη Στρατή, μικροί και μεγάλοι ντυνόμαστε κάθε χρόνο καρναβάλια το Σαββατοκύριακο των Αποκριών και τα βράδια πηγαίνουμε από σπίτι σε σπίτι . Έχουμε τα πρόσωπα μας καλυμμένα και όλοι προσπαθούν να μαντέψουν ποιοι βρίσκονται κάτω από τις μάσκες. Στις επισκέψεις μας αυτές σκοπός είναι να διασκεδάσουμε και να μη μας ανακαλύψουν. Φέτος κάναμε όμως την εξαίρεση και όχι μόνο βγήκαμε στα καρναβάλια, αλλά μας ήρθε η ιδεά, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο, να ετοιμάσουμε ένα αποκριάτικο άρμα για να βγούμε στους δρόμους χορεύοντας με μουσική και καλώντας τον κόσμο να διασκεδάσει μαζί μας. Μετά από τη βόλτα στο μισό χωριό, πήγαμε στην κεντρική πλατεία και φάγαμε. Μας άρεσε πολύ ότι ο κόσμος ήταν γεμάτος χαρά και ντυμένος περίεργα. Δε μας άρεσε πολύ το ότι δεν καταφέραμε να γυρίσουμε όλο το χωριό και τελικά κάποιοι έμειναν δυσαρεστημένοι γιατί το άρμα δεν πέρασε έξω από τα σπίτια τους. Μετά από την παρέλαση και μετά το γλέντι στη πλατεία, κάναμε το χάσκο. Το χάσκο είναι ένα έθιμο του νησιού μας. Σκοπός του χάσκου είναι οι διαγωνιζόμενοι να πιάσουν ένα αυγό που κρέμεται σε ένα σκοινί από πάνω τους χωρίς να χρησιμοποιήσουν χέρια, αλλά μόνο με το στόμα. Και του χρόνου..!!!

Αγαπητός, Δέσποινα, Νίκος